පන්හිඳ සේයා

 බඩගිනි තැබුවත් ලිපේ ඉදෙන්නට අම්මා බලන් ඇති මම එනකල් මඟ  බූන්දි මල්ලට ඉව කරමින් තව  පොඩි උන් කඩුල්ලෙ හූල්ලමින් ඇත  ආවෙ කියන්නයි දුක සැමදෙන අප  නොගියෙ කරන්නයි අවසන් මේ දුක  නමුදු උරුම වුනෙ පොලු පහරයි තද  රිදුනෙ හදවතයි පොලු පහරින් මට  අම්මට දුක්ගිණි මදිවට මේ දුක  එනිසයි නොකීවෙ මේ දුක මේ ලෙස  නොගියත් නිවසට  සුමානෙකින් මම  බූන්දි මසවුල පරිස්සමින් තව

  අල්ලපු ගෙදර  "ජීවිතය වූ කලී, සුන්දරවූත් අසුන්දරවූත් මතක පිටු අතර සැරිසරනා අපූර්ව  චාරිකාව කි.  මතක මන්දිර රැඳි  ජීවිත චාරිකාවේ අවසානය, කඳුළක් වුව ද එහි අනුවේදනීය මෙන් ම රසබර සංසිද්ධීන් අමතක නොවනා  මතක  කතාවකි....."   ආරම්භය  " ඉදං මේ     ඥාතීනං   හෝතු  සුඛිතා හොන්තු  ඥාතයෝ ඉදං මේ  ඥාතීනං  හෝතු සුඛිතා හොන්තු   ඥාතයෝ ඉදං මේ     ඥාතීනං  හෝතු  සුඛිතා හොන්තු ඥාතයෝ...." "ඔබ අප නමින් මියගිය කුමාර උපාසක මහත්තයා නැත්නම්  අපි  හැමෝම දන්නා අල්ලපු  ගෙදර මහත්තයා  හට මේ පින් ලැබේවා! .ප්‍රාර්ථනා කරන බෝධියකින් නිවන් දකින්නට  මේ පින හේතු වේවා!" - - - - - - - - - - - - -  හිතුවටත් වඩා සීයාගේ  මරණ වැඩ කටයුතු  සියල්ල ම අඩුපාඩුවක් නැතුව ම කරගන්නට හැකි වූයේ පවුලේ  නෑදෑයන්, හිතමිත්‍රාදීන්  වගේ ම අහළ පහළ උදවියගේ ද  නොමසුරු දායකත්වය තුළිනි.   සීයගේ හත් දවසේ දානමය පුණ්‍යකර්මය අවසානයේ මමත්  මගේ සැමියා සමුද්‍රත් අපගේ නිවසට පැ...

 

  දෝරෙ ගලනා සිහින ඡායා පැතුම් හා  අප එක් වුණා  පැතුම් පොදි බැඳ පැමිණි විගසට තාක්ෂණයට කොටුවුණා නොසිතු යදමින් බැඳුණු කොටුවක අනේ අපි සැම සිරවුණා  යදම් බැමි බිඳ හෙලා දමමින් වසන්තය දැන් පැමිණුනා

    "සකලයාණනේ සැරදේ මේ මිහිතල මත   තෙලි තුඩකින් ගෙනයනවද මා අත පබැඳුම    රුවන්පුරයෙ මේ කොන සිට ඒ කොන මත්තට  ගෙනයනු මැන හනික නැවුම් මේ කවිපද වැල" 

නිදිවරමි වෙහෙසවෙමි රාත්‍රිය  පුරාවට  හෙට  ලෝකය  ජයගැන්මට, නමුදු  සේනාවකි මා  වටකර ඔවුන් පැමිණ ඇත්තේ  සොයාගෙන තැබෑරුම මදුරුවනි, අදත් ඔබෙ  තැබෑරුම මමද                     (සජිදා ධර්මසේන )   

  වෙමි  මා  අප්සරා  සිහිගිරි ගල  මත  ඔබ දෙස නොබැලුවේ  තරහකින් නම් නොව, උඩුකයේ සළු නැතිව මා අද කෙලෙසනම් මා  ඔබ බලන්න ද , නොබැලුව නිසාදෝ  ඔය රුව , ගෑවේ තාර මා තුළ  තරහක් නෑ  ඔබ  ගැන   නොකරන් තවත්  ඔය වැඩ

 

 කේක් ඕනිලු පාටි ඕනිලු උපන් දිනයට  මගෙ ඉතින්  අනේ කොහොමද  සතුටු වෙන්නේ  උපන් දිනයට මා ඉතින්  මගේ අම්මා  නෙක දුක් විද මා මෙලොවට  බිහි කළ දින මා කෙලෙසින් තුටු වන්නද කේක් කපා  හරි හරියට 

 

 

 

              

    නැතත් තොල්මත සායම්    කහපාට කිමෝනා සළුවට    මා හැඩ බව    ඔය ඇස් තෙපලූ වදන් ....   ලැබුනද මිල මුදල්    දුප්පත් කෝපි හල් තුල    බස් දෙඩවූ    වරු ගණන්.....   හදට දැනෙනා    නේක චායා   කෙරුවද ඔබ    බිතු සිතුවම්....   මෙමා ඔබහට   නොදැනුනාදෝ   නොඇන්දේ ඇයි     මාගෙ සිතුවම්....        නොරිකෝ ... .

                                 

  උගත් මහත් හිමි පඩිවරු  ලියා තැබූ කවි පබැඳුම්  රැගෙන ගියේ තෙලි තුඩකින්  හ0ස ගිරා ලිහිණි රජුන්  නොවුනත් මා පඩිරුවනක්  තිබේ මටත් පණිවිඩයක්  පණිවිඩකරුවෙක් සොයන්න  දරමි වෙහෙස තව තවමත්  හ0ස ගිරා  ලිහිණි රජුන්  සොයා ගියෙමි කිහිපවිටක්  වාරු නැතැයි දැන් කියමින්  ඉකිබින්දා මහලු නෙතින්  සරසවියේ ඉගෙන ගන්න  ලොකු නෝනා කෙනෙක් වෙන්න  අත්තම්මා කියු දේවල්  මතකයෙ ඇත හැමදාමත්  අත්තම්මා මියැදීලා  පෝය තුනකි අද වනවිට  ඇගේ සිහින පැතුම් පොදිය  දුටුවේ ඇය මගේ නමින්  මා සරසවි සිසුවෙකු බව  දන්වන්නට ඕනෑ මට  නමුත් කෙලෙස දන්වන්න ද  පණිවිඩකරුවෙක් නැති මම  මාගේ මේ දුක ඇසුනා  සක් දෙවියන් බිම බැලුවා  වලාකුලක් මට දීලා  මෙහි ලියලා දෙනු කීවා  සක්දෙවියන් අත රන්දා  පණිවිඩයට සමු දුන්නා  බලා සිටිමි සැමදා මා  පිලිතුරු ලිපි ලැබෙන තුරා 

  මග බලාගෙන  හිටියෙ ම0 මේ  දෙස් තියන්නයි කොහොමටත්  දෙස් තියන්නත්  අනේ ඔබ නෑ  සැගවුනාදෝ ඔබ යලිත්  තාත්තා එනතුරා අම්මා  මග බලා සිටිනා ලෙසින්  මමත් මේ දැන් බලා ඉන්නේ  එනතුරා ඔබ ඉක්මනින්  බලා සිටියා  ඇගිලි ගැන්නා  අනේ ඔබ නෑ තවමටත්  නොහැක ඉන්නට  තවත් නම් මට  කුප්පි එලියෙන් තව තවත්  මාගෙ කවි සිත කියෙව්වාදෝ  ඔබ පැමිණියා ඉක්මනින්  අනේ අම්මට කියා එන්නම්  ඔබ පැමිණි වග තුටුවතින්                   අම්මේ ලයිට් ආවා ,,,

  සසර පූජා කෙරුව හින්දා  කෝවලන් නුඹ මගෙ වුනා  නුඹේ අත ගෙන සසරෙ ගියමග  කුණාටුවකට හසුවුනා  අකීකරු හිත පැටලුනාදෝ  කුලගෙයින් පිට හිත ගියා  මාගෙ පුදසුනෙ දෑත රැදුනත්  අන් ලදක් ලග නැවතුනා  සැමියෙකු නැති බිරිදක් ඇය  උමතු වී ඔබ රැවටුනා  මුනිවතින් අප තැනුව ප්‍රේමය  රන්හුයෙන් සීමා වුනා  ඇය නොරැක්කත් ඇගේ පතිවත  සියක් දෙනෙකුන් අරඹයා  රකිමි පතිවත නිතිපතා මා  කෝවලන් හිමි නුඹ පතා 

 නැත මා හට නෑදෑ පරපුරක් ලොවේ  නැත මා හට නැවතුමකට ගෙයක් තොසේ  නැත මා හට සැමියෙකු අත දෙන්න මෙසේ  ඇත මා හට බිලිදෙකු සුරකින්න ලොවේ අප හැරදා මිගිදා ගොස් පෝ අටකි නෑදෑයන් මා එලවා අඩ වසකි රැකියාවක් නොමැතිව මා කල් ගෙවතී කටුගස් රැසකි මා හට දුර ම0 පෙනෙති  නැත කන්නට  බත් අහුරක් වේලකට නැත දෙන්නට කිරි හැන්දක් දරුවාට  නැත සරණක් කිසි ලෙසකින් දැකගන්නට  දවසක් ඒද අපටත් ඉර පායන්ට ......

 

 සීදේවිය  රන්පැහැ ගැන්වුණු කෙහෙරැලි පීරා  කුඩා දෑස් අග සිනහව රන්දා  ලාලිත ගමනින් පා යුග ඔසවා  සීදේවිය ආරූඩෙන් වඩිනා  මූදේවිය  ගිනිසිළු පරදන කෝපය රන්දා  යක්ශ වේශ ගත සිරුරෙහි බන්දා  විදුලි වේගයෙන් පා ඔසවන්නා  මූ දේවිය ආරූඩෙන් එන්නා

  නැතත් තොල්මත සායම්    කහපාට කිමෝනා සළුවට    මා හැඩ බව    ඔය ඇස් තෙපලූ වදන් ....   ලැබුනද මිල මුදල්    දුප්පත් කෝපි හල් තුල    බස් දෙඩවූ    වරු ගණන්.....   හදට දැනෙනා    නේක චායා   කෙරුවද ඔබ    බිතු සිතුවම්....   මෙමා ඔබහට   නොදැනුනාදෝ   නොඇන්දේ ඇයි     මාගෙ සිතුවම්....        නොරිකෝ ... .